"Boston kocha Impresjonizm” - malarstwo Impresjonistów w Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie


Impresjonizm, szerokie pojęcie używane do opisania twórczości tworzonej pod koniec XIX wieku, zwłaszcza między około 1867 a 1886 rokiem, przez grupę francuskich artystów. Do założycieli impresjonizmu należeli Claude Monet, Pierre-Auguste Renoir, Camille Pissarro, Alfred Sisley, Edgar Degas i Paul Gauguin...
 
Chociaż artyści ci różnili się stylistycznie, łączyło ich zainteresowanie dokładnym i obiektywnym uwiecznianiem współczesnego życia oraz ulotnych efektów światła i koloru. ...W XIX wieku kiedy faworyzowano tematykę historyczną, biblijną i alegoryczną, a w malarstwie oczekiwano wysokiej jakości – byli rewolucyjni. Impresjoniści przyczynili się do tego, że sztuka przestała koncentrować się na przedmiocie, a zaczęła skupiać się na ekspresji osobistej i badaniu procesu twórczego. Britannica


Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie słynie z kolekcji dzieł impresjonistycznych – kolekcji, która powstała dzięki wczesnemu zainteresowaniu bostońskich kolekcjonerów nowoczesnym malarstwem francuskim. Muzeum to posiada wiele światowej sławy dzieł Paula Gauguin, Rembrandta van Rijn, Edgara Degas, Johna Singera Sargent, Vincenta van Gogh...
 
Rzeźba Edgara Degas Mała czternastoletnia tancerka (Petite danseuse de quatorze ans) - oryginalny model 1878–81, odlew po 1921 roku.
Rzeźba była wzorowana na baletnicy Marie Genevieve van Goethem, jednej z trzech sióstr pochodzących z biednej paryskiej rodziny. Marie i jej siostry zostały prawdopodobnie zmuszone przez matkę do występów z Baletem Opery Paryskiej dla zysku.
Kiedy ludzie po raz pierwszy zobaczyli ukończoną rzeźbę Degasa przedstawiającą młodą tancerkę, Marie została nazwana brzydką. Niewiele wiadomo o życiu Marie, ale wiadomo, że paryskie dziewczęta, nawet w wieku sześciu lat, często były zabierane z ulicy i poddawane intensywnemu szkoleniu baletowemu. Historia powstania tej rzeźby opowiedziana jest w książce Camille Laurens Dziewczynka. 
 
 
Skąd przychodzimy? Kim jesteśmy? Dokąd zmierzamy? 1897 - Paul Gauguin (1848–1903).   
Kiedy Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie kupiło ten obraz Gauguina w 1936 roku, lokalna gazeta wyraziła wątpliwość, czy muzeum podjęło właściwą decyzję o przyjęciu tak niesprawdzonego dzieła sztuki współczesnej, a także czy obraz pozostanie na wystawie, czy trafi do magazynu.
Obecnie jest to jedno z najsłynniejszych dzieł Gauguina, jeden z najcenniejszych eksponatów muzeum i najczęściej oglądany obraz w tym muzeum. 

Obraz ten powstał podczas drugiej podróży Paula Gauguina na Tahiti, gdzie Gauguin zamieszkał na stałe w 1895 roku (pierwszy raz był na Tahiti w 1891 roku).

Ten obraz stawia prowokacyjne pytania. Trzy z nich tworzą sam tytuł, który artysta napisał (po francusku) w lewym górnym rogu. Listy Paula Gauguina wskazują, że zamierzał czytać tę kompozycję od prawej strony obrazu do lewej, zaczynając od śpiącego niemowlęcia, przez stojącego młodzieńca pośrodku, aż do skulonej postaci kobiety bliskiej śmierci. Kontemplacja życia i śmierci.

Paul Gauguin - Wojna i pokój /La Guerre et La Paix, 1901 - Paul Gauguin
Wojna i pokój: Pokój (góra), Wojna (dół); rzeźba wykonana na Tahiti w lokalnym drewnie, tamanu.

*Drzewo tamanu ma wyjątkową nazwę: Drzewo Boga, a jego owoce znane są z cudownych właściwości wśród rdzennych mieszkańców wysp Pacyfiku. Jest również nazywane Zielonym Złotem.

Paul Gauguin - Bądź zakochany, a będziesz szczęśliwy / Soyez amoureuses vous serez heureuses, 1889. 
Gauguin opisał tę płaskorzeźbę, wyrzeźbioną i namalowaną na drewnie lipowym, jako najlepszą i najdziwniejszą rzecz, jaką kiedykolwiek stworzyłem w rzeźbie. Gauguin (jako potwór) chwyta za rękę protestującą kobietę i mówi jej: Kochaj, a będziesz szczęśliwa.

Paul Gauguin - Pejzaż z dwiema Bretonkami, 1889. 
W latach 1886–1891 Gauguin spędził dłuższy czas w małym miasteczku nad rzeką,  Pont-Aven w Bretanii.
Na tym obrazie dwie Bretonki siedzą w cieniu na tle kolorowego krajobrazu. Postać po prawej stronie na pierwszy rzut oka wydaje się modlić, ale w rzeczywistości je – prawdopodobnie trzyma kawałek owocu w lewej ręce, a nóż w prawej. 


Jean Guillaumin (1841–1927) Most w górach, 1889 
Guillaumin odwiedził rodzinę swojej matki w południowo-środkowej Francji latem 1889 roku, kiedy namalował ten widok skalistego wąwozu z mostem. Guillaumin przyjaźnił się z Vincentem van Gogh, który w październiku tego roku napisał do swojego brata Theo: Guillaumin był tego lata w Owernii, skąd przywiózł kilka dobrych płócien.  

Claude Monet (1840-1926) Japoka / La Japonaise 
Duży obraz Moneta La Japonaise przedstawia jego żonę Camille w kimonie z pikowanym dołem (uchikake).
Współpraca między pracownikami muzeum w Bostonie a kolegami z Japonii ujawniła temat dekoracji szaty: japońską baśń o samuraju podziwiającym liście i pięknej kobiecie, która jest przebranym demonem. 

Gustave Caillebotte (1848–1894) Dalie, ogród Petit Gennevilliers, 1893. Caillebotte, podobnie jak jego przyjaciel Monet, był zapalonym ogrodnikiem. W jego domu w Petit Gennevilliers, na północno-zachodnich przedmieściach Paryża, znajdowała się szklarnia i bujny ogród.

 

Maurice de Vlaminck (1876-1958) Pejzaż podmiejski,1905. 
 

John Singer Sargent (1856-1925), Helen Sears, 1895.  
Sargent urodził się we Florencji i większość swojej kariery spędził w Europie. Znał wielu artystów ktorych dzieła można zobaczyć w tej galerii a nawet uczył się u Léona Bonnata, którego prace również są tu prezentowane. 

Portret przedstawia sześcioletnią Helen Sears, córkę bostońskiej fotografki, malarki i kolekcjonerki sztuki, Sarah Choate Sears.

Joseph Florentin Leon Bonnat (1833–1922) Mary Sears (późniejsza pani Francis Shaw), 1878. 
Mary Sears pochodziła z wpływowej bostońskiej rodziny, blisko związanej z Paryżem. Spędzała wiele czasu w stolicy Francji, gdzie pozowała do tego portretu w pracowni Bonnata.  
Leon Bonnat byl jeden z najwybitniejszych portrecistów swoich czasów.  Ciemnoniebieska sukienka dzienna młodej kobiety odzwierciedla styl znanego paryskiego krawca Charlesa Fredericka Wortha, którego projekty wyznaczały standardy mody w paryskim towarzystwie.

Joaquin Sorolla y Bastida, hiszpanski artysta (1863–1923) 
Spacer wzdłuż latarni morskiej w Biarritz, 1906. 
Sorolla wraz ze swoją rodziną spędził lato 1906 roku w Biarritz na południowo-zachodnim wybrzeżu Francji. Na tym obrazie Maria, jego najstarsza córka, trzyma parasol po lewej stronie, a jego młodsza, Elena, ma na sobie jaskrawoczerwoną kurtkę. Jego żona, Clotilde, to prawdopodobnie trzecia postać od lewej, jej lawendowy szalik powiewa na wietrze. 
Jego obrazy cieszą się popularnością wśród amerykańskiej publiczności; wiele z jego najważniejszych dzieł znajduje się obecnie w Stanach Zjednoczonych. 
 
 
Paul Cézanne (1839–1906) Madame Cézanne w czerwonym fotelu, około 1877. 
Żona Cézanne'a, Hortense Fiquet, była jego najczęstszą i prawdopodobnie najbardziej cierpliwą modelką. Namalował jej blisko trzydzieści portretów. 

Edward Munch,  artysta norweski (1863–1944) Sen nocy letniej (Głos), 1893. 
Na twórczość Edvarda Muncha duży wpływ wywarła twórczość Vincenta van Gogha i Paula Gauguina. Pod koniec życia Munch stworzył cykl Fryz życia, który w symboliczny sposób poruszał tematy życia, miłości i śmierci. 

Edward Munch - Ingeborg Kaurin (później Ingeborg Onsager), ok. 1912  Ingeborg Kaurin, młoda znajoma Muncha, regularnie pozowała mu jako modelka – jej okrągła twarz i szeroko rozstawione oczy są często rozpoznawalne na jego grafikach i obrazach. 

James Jacques Joseph Tissot (1836–1902) Kobiety Paryża: Wielbicielka Cyrku, 1885.
Dzieło to należy do serii Kobiety Paryża, piętnastu dużych obrazów przedstawiających kobiety z różnych klas społecznych. W każdym z nich kobiety spotykane są jakby przypadkiem, zajęte różnymi zajęciami i rozrywkami.  
Przedstawione wydarzenie to cyrk wyższych sfer, w którym amatorami byli członkowie arystokracji.

Edgar Degas (1834–1917) Księżna di Montejasi z córkami, Eleną i Camillą, około 1876 r. 
To ostatni wielki portret rodzinny Edgara Degas. Namalował go jako prezent dla modelki, Stéphanie Carafa, markizy di Cicerale, księżnej di Montejasi – znanej artyście po prostu jako ciotka Fanny. Księżna przedstawiona jest tutaj z jej córkami. Wszystkie trzy kobiety ubrane są w czarne stroje żałobne po śmierci męża cioci Fanny w 1875.
 
Theodore van Rysselberghe z Belgii (1862–1926) - obraz przedstawia architekta Louis Bonnier, 1903. 

  

✯   ✯   ✯

Boston kocha Impresjonizm / Boston Loves Impressionism
Na poczatku 2014 roku po raz pierwszy Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie zaprosiło publiczność do wyboru dzieł na specjalną wystawę malarstwa impresjonistów. Co tydzień ludzie głosowali na swoje ulubione obrazy impresjonistyczne z spośród 50 dzieł wybranych przez muzeum z jego stałej kolekcji. 
W wyniku głosowania, w którym wzięło udział ponad 10 000 osób, na wystawie "Boston kocha Impresjonizm" znalazło się 30 arcydzieł malarstwa impresjonistycznego i postimpresjonistycznego.
Następnie, w kolejnym głosowaniu wybrano dziesięć najlepszych prac, a trzy najlepsze prace otrzymały specjalne miejsce przy wejściu na wystawę

Boston kocha impresjonizm i zawsze kochał. W rzeczywistości bostońscy kolekcjonerzy sztuki byli pierwszymi zwolennikami impresjonizmu pod koniec XIX wieku, zanim to malarstwo zyskał popularność. Wykazali się oni intuicją artystyczną, stając się jednymi z pierwszych nabywców dzieł Moneta, Degasa i Renoira...
Jeden z napisów w galerii mówi: „Podczas gdy krytycy i kolekcjonerzy w Paryżu śmiali się z Moneta, Degasa, Cézanne'a i Renoira, mieszkańcy Bostonu zaczęli kupować dzieła członków impresjonistycznej awangardy"

Przedstawione powyżej obrazy impresjonistyczne francuskich artystów znajdują się w galerii reprezentującej  francuską sztukę z końca XIX wieku.
W innych salach wystawowych muzeum znalazłem również obrazy słynnych francuskich impresjonistów. Poniżej zamieściłem kilka z nich.
✯   ✯   ✯

Jean-Baptiste-Camille Corot, (1796-1875) był francuskim malarzem specjalizującym się w pejzażach i portretach.
Dzięki wsparciu finansowemu ojca otrzymał wykształcenie i podróżował.
Corot jest znany przede wszystkim ze swoich pejzaży, które inspirowały i w pewien sposób zapowiadały malarstwo pejzażowe impresjonistów.
Jego pejzaże były piękne i przyniosły mu wielką popularność – a także często były fałszowane, nawet za jego życia.
Przez większą część swojego życia malarstwo Jean-Baptiste-Camille Corot nie cieszyło się powszechnym uznaniem, ani ze strony francuskiego środowiska artystycznego, ani ze strony publiczności.
Corot mimo to malował tak, jak chciał, mając dochody niezwiązane z malarstwem.
W przeciwieństwie do impresjonistów, z którymi później się zaprzyjaźnił, Corot malował szkice jedynie w plenerze; gotowe obrazy tworzył w swojej pracowni. 
Malował również portrety dla własnej przyjemności, które rzadko wystawiał. Jego portrety często pozostawały niedokończone i nie były przeznaczone do publicznego oglądania, ponieważ Corot traktował je jako studia lub osobiste prace.
Był powszechnie lubiany i hojnie pomagał potrzebującym – nazywano go "Ojcem Corot”. Wspierał wdowę po francuskim malarzu Jean-François Milletcie; kupił dom dla chorego i ubogiego francuskiego malarza i rzeźbiarza Honoré Daumiera.

Jean-Baptiste-Camille Corot (1796-1875) Forest of Fontainebleau (Las Fontainebleau), 1846 

Jean-Baptiste-Camille Corot (1796-1875) Bacchanal at the Spring: Souvenir of Marly le Roi, 1872, (Bachanalie przy źródle: Wspomnienie z Marly-le-Roi) 
Jean-Baptiste-Camille Corot Przedstawił las Marly-le-Roi, położony na zachód od Paryża, w scenach nawiązujących do mitologii lub starożytności
Na tej leśnej polanie postacie tańczą, odpoczywają i grają na instrumentach muzycznych – jedno dziecko nawet jedzie na lamparcie – co oddaje nastrój świętowania i wesołości charakterystyczny dla bachanalii.
„Ojciec Corot” wywarł ogromny wpływ na późniejszych artystów, w tym na Van Gogha, który wspominał, że pejzaże Corota charakteryzowały się „spokojem i ciszą, które urzekają”.

Jean-Baptiste-Camille Corot (1796-1875) Woman with a Pink Shawl, 
1865-70 
L - Obraz Kobieta w różowym szalu to niedokończone dzieło.
Chociaż Corot jest najbardziej znany jako malarz pejzaży, stworzył również liczne portrety, zwłaszcza w późniejszych latach życia, kiedy choroba uniemożliwiała mu opuszczanie pracowni. Większość jego portretów została po raz pierwszy zaprezentowana na pośmiertnej aukcji zawartości pracowni artysty w 1875 roku.

P - Portrait of a Man  (Portret mężczyzny) 
Uważa się, że na portrecie przedstawiony jest rzeźbiarz François Rude. Rude, najbardziej znany jako autor rzeźb na Łuku Triumfalnym w Paryżu, został w 1833 roku odznaczony Legią Honorową, najwyższym francuskim odznaczeniem za zasługi wojskowe i cywilne. Portretowany mężczyzna nosi w klapie marynarki rozetę Legii Honorowej.

Jean-François Millet (1814-1875) Standing Spinner (Przędząca kobieta), około 1850-55 
Wizerunek samotnej kobiety przędącej wełnę stał się ulubionym motywem w obrazach Milleta przedstawiających francuskich chłopów i robotników. Dźwięki przędzenia i czesania wełny w jego rodzinnym domu w Gruchy należą do najwcześniejszych wspomnień Milleta.
 
 
L - Charles Bargue (około 1825-1883) Turecki strażnik, 1877 
P - Jean-Léon Gérôme (1824 – 1904) Moorish Bath  (Łaźnia mauretańska) 1870   
 
Alfred Sisley (1839-1899) angielski malarz działający we Francji
Early Snow at Louveciennes (Pierwszy śnieg w Louveciennes, około 1870-71) 
Na tym obrazie Sisley przedstawia pierwszy opad śniegu – drzewa wciąż mają liście, a śnieg pokrywa ziemię tylko częściowo. Ośnieżone dachy, dymiące kominy i przechodnie spacerujący ulicą tworzą spokojny obraz Louveciennes, które w rzeczywistości było tętniącym życiem przedmieściem Paryżu z linią kolejową.


Paul Signac (1863-1935) The Golden Horn and Hagia Sophia, Constantinople, 1907 (Zatoka Złoty Róg i Hagia Sophia, Konstantynopol) 
Przez całą swoją karierę Paul Signac malował w charakterystycznym stylu,
dzieląc kolory na pojedyncze kropki lub pociągnięcia pędzla.
Artysta był zapalonym żeglarzem i dużo podróżował. Obie te pasje są widoczne na tym obrazie. Scena z łodziami rozgrywa się w dzisiejszym Stambule (wówczas Konstantynopolu), a nad zatoką Złoty Róg wznosi się Hagia Sophia.

Antoine Vollon (1833-1900) Sitting Room (Salon) około 1870 roku 
Paryscy kolekcjonerzy podziwiali obrazy Vollona za jego niewielkie, ale starannie wykonane martwe natury i widoki wnętrz zamożnych domów, takie jak ten przedstawiony na tym obrazie.

Arnold Böcklin (1827-1901) malarz szwajcarski, Odysseus and Polyphemus, (Odyseusz i Polifem, 1896) 
Akcja rozgrywa się na wyspie Cyklopów – jednookich, złośliwych olbrzymów – i przedstawia ucieczkę Odyseusza, podczas której Cyklop Polifem rzuca głazem w jego łódź.

 
Korzystałam z informacji znajdujacych sie na wystawie.
Museum Sztuk Pieknych w Bostonie - strona internetowa