Wspomnienie...

  Cmentarze przy ulicy Lipowej  to najstarszy i najbardziej znany zespół cmentarzy we wschodniej Polsce, w skład którego wchodzą cmentarze: rzymskokatolicki, ewangelicko-augsburski, prawosławny oraz wojskowo - komunalny.  W końcu wieku XVIII  ze względów bezpieczeństwa cmentarze miejskie, które do tej pory były przy kościołach, zaczęto przenosić lub zakładać nowe poza miejskimi murami. W 1794 powstał pierwszy lubelskie cmentarz poza murami miejskimi, zlokalizowany na terenie zwanym Rurami i cmentarz nazwano na Rurach . Cmentarz powstał przy terenie obsadzonym lipami, dlatego niegdyś nazywany był Pod Lipkami . Mieszkańcy Lublina z początku nie akceptowali nowego miejsc pochówku, które uważano jako miejsce niegodne dla prawdziwego chrześcijanina. Grzebanie zmarłych na tym cmentarzu jest datowane na październik 1811 roku. Pierwszymi osobami pochowanymi tu byli wolnomularze. W najstarszej części cmentarza można zauważyć nagrobki bez symboli religijnych. Cmentarz na Lipow...

  We wsi Zawieprzyce, na terenie dawnej siedziby magnackiej, zachowały się ruiny murowanego pałacu z XVII wieku , malowniczo położone na wysokim brzegu rzeki Wieprz.   Prawdopodobnie w XVI wieku istniała tutaj siedziba rodu Zawieprzskich herbu Janina . Jeden z przedstawicieli tego rodu Andrzeja Zawieprzski podstoli lubelski wybudował tu , na wzgórzu, zamek obronny. Zamek ten został zniszczony w czasie wojen szwedzkich.

Pierwsza wzmianka o Jabłonnej pochodzi z 1414 roku. Wówczas nazywała się Jabłonką. Była także nazywana Jabłonów - to był XV wiek i wtedy także używana była obecna nazwa - Jabłonna . W średniowieczu Jabłonna, jak i wiele okolicznych wsi, była własnością królewską. W następnych stuleciach właścicielami Jablonnej byli przedstawiciele drobnej szlachty.

Ulica Misjonarska bierze swój początek u zbiegu ulic Królewskiej i Podwale.  Powstanie ulicy Misjonarskiej związane jest z zakonem misjonarzy. Przy tej ulicy powstał na poczatku XVIII wieku zespół klasztorny tego zakonu, którego celem było kształcenie księży i misjonarzy.

" Sercem dzisiejszego Lublina, punktem, gdzie się życie jego ogniskuje i skąd się rozchodzi, jest Krakowskie Przedmieście. Tu panuje największy ruch powozów i dorożek, tu każdy szanujący się obywatel miasta Lublina od starych emerytów i również poważnego wieku przedstawicielek p ł ci nadobnej począwszy, aż do małych, różnobarwnie ustrojonych dzieci musi każdodziennie, jeżeli nie częściej, przyjść dla spaceru, dla spotkania znajomych, dla odetchnięcia wreszcie atmosfera ruchu i życia, jakie tu panuje. Istotnie ulica ta, prosta, szeroka, dobrze zabudowana, z całym szeregiem porządnych, czasem ładnych nawet wystaw sklepowych, z dobrym brukiem i dobremi chodnikami, w znacznej części drzewami wysadzona, robi przyjemne wrażenie, zdaje się być przeniesiona z dużego miasta." -   tak opisał a główn ą ulic ę Lubl...

Druga część spaceru Krakowskim Przedmieściem -  za Placem Litewskim zaczyna się część Krakowskiego Przedmieścia która ukształtowała się w zasadzie w XX wieku, co widać po skali wystawianych tu budynków. Ulica kończy się na wysokości ulicy Lipowej.

  Kościół ewangelicko - augsburski św.Trójcy w Lublinie. A historia społeczności ewangelickiej w Lublinie sięga połowy XVI wieku. Świadectwem jej obecności jest pochodzący z końca XVIII wieku kościół parafialny przy ul. Ewangelickiej (aktualnie jedyny czynny kościół luterański na Lubelszczyźnie).   Obecnie przy kościele Ewangelicko-Augsburskim pw. Trójcy Świętej w Lublinie trwają prace remontowo-konserwatorskie.

  Spacer Wzdłuż Czechówki * rozpoczęłam od małego placu/skrzyżowania gdzie zaczynają się cztery ulice: Wodopojna, Szewska, Stanisława Staszica i Ś więtoduska. ✮ Szewska 1, różowa kamienica na rogu ( przed 1939 rokiem to: Szewska 1/Wodopojna 2), jest to nowo otwarta retro kawiarnia nazwana Cyngwajs . W starej, nieużywanej już gwarze miejskiej oznaczało to coś mniej więcej jak „wihajster” albo „tenteges” – coś niewielkiego, wystający gwoździk, wypukły element. W ten sposób przedwojenne słowo zostało ocalone przed zapomnieniem.

Ulica Bernardyńska została wytyczona na początku XIX wieku na miejscu dawnej drogi prowadzącej na Żmigród. W 1904 roku poszerzono ja i uregulowano po wyburzeniu część zabudowań klasztornych bernardynek. 

W 1342 roku króla Kazimierza Wielki sprzedał wieś Bronowice za 140 grzywien praskich wójtowi Franczkowi, mieszczaninowi z Moguncji. Odtąd osada ta była własnością kolejnych wójtów lubelskich. Bronowice aż do roku 1868 były wsią miejską. Bronowice to po ł udniowo-wschodnia część Lublina, a dwie rzeki: Bystrzyca i Czerniejowka są granicą między tą czescią miasta i centrum.