Wspomnienie...

W okresie Złotego Wieku w Holandii społeczeństwo holenderskie osiągnęło jeden z najwyższych standardów życia w ówczesnej Europie. Ten dobrobyt umożliwił rozkwit sztuki i nauki. Zamożni obywatele zamawiali i kolekcjonowali dzieła sztuki. Wzrósł popyt na mniejsze obrazy, odpowiednie do domów prywatnych. Zaczęły pojawiać się portrety i martwe natury, przedstawiajace  życia codziennego i dostatni styl życia tego okresu.   W okresie Złotego Wieku w Holandii rozwinęła się szczególna forma malarstwa zwana martwą naturą od holenderskiego słowa stil-leven , oznaczającego "spokojne życie" ( still life - angielski).  Obrazy te stały się popularnym gatunkiem malarskim w XVII-wiecznej Holandii.

Złoty wiek Holandii  to okres w historii Niderlandów, trwający od około 1588 roku do końca XVII wieku. W tym czasie holenderski handel, rozwój nauki, sztuka i kultura a także kolonizacja zamorska należały do ​​najbardziej znaczących w Europie.  Społeczeństwo holenderskie osiągnęło wówczas jeden z najwyższych standardów życia w ówczesnej Europie. Ten dobrobyt umożliwił rozkwit sztuki i nauki. Zamożni obywatele zamawiali i kolekcjonowali dzieła sztuki w ogromnych ilościach, a osiągnięcia artystyczne z tego okresu są do dziś wysoko cenione i podziwiane.    

  W niewielkiej galerii w Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie (Galeria 228, Galeria Henderson) znajdują się nie tylko obrazy znanych artystów, ale także piękne dzieła sztuki użytkowej autorstwa wielu  amerykańskich twórców.  W galerii tej jest mała wnęka (widoczna na zdjęciu poniżej), wypełniona pięknymi, dekoracyjnymi eksponatami. Galeria  Henderson  to przytulna, kameralna przestrzeń, całkowicie odmienna od typowych sal wystawowych dużych muzeów.  

John Singleton Copley (1738–1815) był pierwszym wielkim mistrzem malarstwa olejnego w Ameryce Północnej. Szybko rozwinął swoją karierę, stając się w wieku trzydziestu lat wiodącym portrecistą w kolonialnym Bostonie.   Miało to miejsce ponad 100 lat przed pojawieniem się innego artysty związanego z Bostonem, Johna Singera Sargenta (1856-1925). Ze względu na reputację artystyczną Johna Singletona Copley, zwłaszcza w dziedzinie portretu, w 1883 roku Boston nazwał jego imieniem swój najważniejszy plac publiczny – Copley Square  -  plac otoczony ważnymi zabytkowymi budynkami miasta. Muzeum Sztuk Pięknych w Bostonie posiada największą na świecie kolekcję dzieł Copleya. Jego obrazy są prezentowane w wielu galeriach tego muzeum. Było to możliwe dzięki hojności potomków mieszkańców Bostonu, których portretował John Singleton Copley.

K olejnym obiektem historyczny przy placu Copley Square w Bostonie jest kościół Trójcy Świętej (Trinity Church).  Jest to kościół episkopalny o bogatej historii.   Kościół Trójcy Świętej w Bostonie został założony w 1733 roku i znajduje się na placu Copley Square od 1877 roku. Rocznie odwiedza go ponad 70 000 osób, a Amerykański Instytut Architektów uznał go za jeden z dziesięciu najważniejszych architektonicznie budynków w Stanach Zjednoczonych.   Chociaż w porównaniu do otaczających budynków nie jest to duża budowla, kościół Świętej Trójcy  zwraca uwagę  na tym placu.   Kościół Trinity Church, zaprojektowany przez znanego architekta Henry'ego Hobsona Richardsona, jest uważany za arcydzieło architektury sakralnej ze względu na "romański styl Richardsona", freski autorstwa La Farge'a oraz witraże.         Tuż obok kościoła na placu Copley Square znajduje się dwuczęściowa rzeźba zatytułowana "Żółw i zając", autorstwa Nancy Schön. ...

  Copley Square  to plac publiczny w dzielnicy Back Bay w Bostonie, znany z pięknych zabytkowych budynków,  które go otaczają . Znajduje sie tu Biblioteka Centralna , Kościół Trójcy Świętej,  Kościół Old South  i  Hotel Fairmont Copley Plaza.  Powyższe zdjęcie zostało wykonane od strony Biblioteki Centralnej. Na pierwszym planie widać kamienną kolumnę z rzeźbionym orłem. Motyw orła nawiązuje do bielika amerykańskiego jako ważnego symbolu w amerykańskiej sztuce i kulturze.   Na wprost znajduje si ę  Kościół Trójcy Świętej, a po prawej hotel Fairmont Copley Plaza .  

Sala Holenderska / Dutch room -   Zamiłowanie Izabelli Stewart Gardner do sztuki Europy Północnej nie było może tak powszechnie znane, jak jej fascynacja włoskim renesansem, ale była ona bardzo selektywna, jeśli chodzi o kupowanie holenderskich, niemieckich i angielskich obrazów, rzeźb i mebli.   W swoim muzeum Izabella zgromadziła wspaniałe obrazy największych malarzy Europy Północnej, takich jak Peter Paul Rubens, Albrecht Dürer i Hans Holbein.  W holenderskiej sali muzeum znajduje się kolekcja sztuki północnoeuropejskiej,  obejmująca  obrazy, rzeźby i meble.   Sala Holenderska odgrywała  ważną rolę  w życiu  Izabelli Stewart Gardner ;  czasami organizowała tam kolacje,  m.in. dla drużyny futbolowej Harvardu po ich zwycięstwie nad Yale w 1909 roku.

  Izabella Stewart Gardner była pasjonatką sztuki włoskiej i to właśnie ta sztuka stanowi najważniejszą część zbiorów jej muzeum. Dzięki pomocy wielu wybitnych doradców Gardner zgromadziła wspaniałą kolekcję dzieł sztuki, rzemiosła artystycznego, obiektów architektonicznych oraz rzadkich książek i rękopisów, która dziś stanowi jedną z najważniejszych kolekcji sztuki włoskiego renesansu w Ameryce.    

Muzeum Izabelli Stewart Gardner mieści wspaniałą kolekcję dzieł sztuki (obrazów, rzeźb),  rzemiosła artystycznego, architektury,  sztuki dekoracyjnej, dzieł architektonicznych, a także rzadkich książek i rękopisów.   Dziś jest to jedna z najważniejszych kolekcji sztuki włoskiego renesansu w Ameryce.   Sala Rafaela - n azwana na cześć słynnego malarza renesansu.  Rafael był znany jako jeden z najsłynniejszych artystów późnego renesansu dzięki swojemu malarstwu, architekturze i rysunkom. W 1898 roku Izabella Stewart Gardner przywiozła do Stanów Zjednoczonych pierwszy obraz Rafaela.  

Długa Galeria / Long Gallery w Muzeum Izabelli Stewart Gardner w Bostonie.    To długie pomieszczenie rozciągające się wzdłuż wschodniej ściany budynku jest nie tylko galerią sztuki, ale jednocześnie archiwum, biblioteką i kaplicą.   Znajduja sie tutaj eksponaty, obiekty od starożytności po przełom XX wieku: starożytne rzeźby, meble kościelne, współczesne listy, fotografie, rzadkie książki, renesansowe obrazy... Wszystko eksponowane na tle błękitu i złota. W Galerii Długiej znajduje się duża część literackich i historycznych rękopisów Isabelli Stewart Gardner, korespondencja osobista, rzadkie książki, piękne oprawy, zebrane listy i inne pamiątki.    Wiele ekspozycji w tym muzeum, nawiązuje do Włoch, a zwłaszcza do Wenecji.

Projekt Sali Gotyckiej /   Gothic Room  podobnie jak wielu innych sal muzealnych w Muzeum Izabelli Stewart Gardner w Bostonie, był zainspirowany podróżami Izabeli po świecie.   Wiele ekspozycji w tym muzeum, nawiązuje do Włoch, a zwłaszcza do Wenecji, ale ta sala  nawiązuje do licznych gotyckich katedr, które  Izabella odwiedziła w Anglii.    Sala jest bogato zdobiona obrazami, meblami, tkaninami i elementami architektonicznymi...     Za życia Isabelli Stewart Gardner Sala Gotycka była zamknięta dla zwiedzających. Była to prywatna przestrzeń Isabelli, w której spotykała się z przyjaciółmi.

  Isabella Stewart Gardner (1840–1924) była amerykańską kolekcjonerką sztuki, filantropką i mecenaską sztuki. Isabella Stewart Gardner urodziła się w zamożnej rodzinie w Nowym Jorku. Jej mężem był John "Jack" Gardner, potomek bogatej bostońskiej rodziny. Isabella dużo podróżowała, często w towarzystwie męża. Te podróże stały się dla Isabelli inspiracją do pasji kolekcjonowania dzieł sztuki.  Isabella i jej mąż, Jack Gardner, zapoczątkowali imponującą kolekcję dzieł sztuki, która pewnego dnia miała stać się częścią Muzeum Isabelli Stewart Gardner.

     Boston Public Garden -  Ogród Publiczny w Bostonie był pierwszym publicznym ogrodem botanicznym w Ameryce. Założony w 1837 roku przez George'a Meachama, architekta działającego w Bostonie w XIX wieku. Wygrał on konkurs na projekt ogrodu, otrzymując nagrodę w wysokości 100 dolarów. Ogród Publiczny w Bostonie, pe ł en historii i tradycji, jest jedną z największych atrakcji miasta. Od samego początku był on  miejscem atrakcyjnym pełnym kwiatów , z pięknie utrzymanymi alejkami i licznymi artystycznymi rzeźbami .

  W Bostonie, w pobliżu Boston Athenaeum , dwóch starych cmentarzy i naprzeciwko osiołka Demokratów , stoi Omni Parker House ,  zabytkowy hotel  położony przy 60 School Street .  Założony w 1855 roku  przez Harveya Parkera .  Został otwarty w październiku 1855 roku i jest uznawany za najdłużej nieprzerwanie działający hotel w Stanach Zjednoczonych.   Obecny budynek został ukończony w 1927 roku.